Ik zal een jaar of 11 geweest zijn toen ik voor het eerst kennis maakte met dat fascinerende ding en sindsdien is het me blijven fascineren. In een jeugdfilm zag ik hoe 2 jongens een tijdscapsule maakten. Ze hadden een oude blikken trommel en daarin stopten ze hun heel belangrijke bezittingen.

Een oud zakmes en een scherpe hoektand die ze in het bos vonden en die zeer zeker van een wolf was geweest ... . De bedoeling echter was die blikken trommel op een ultrageheime plek te begraven en pas 10 jaar later weer op te graven. Al herinner ik me niets meer van de rest van die film, die tijdscapsule ben ik nooit vergeten.

Ik was zo vol van die film dat ik wekenlang bezig was met een intensieve zoektocht naar de samenstelling van mijn eigen hoogstpersoonlijke tijdscapsule. Viel dat even dik tegen!

Alles wat in die tijd voor mij superbelangrijk was, wou ik niet voor 10 jaar in een blik onder de grond stoppen en alles wat ik best 10 jaar kon missen was eigenlijk rommel waar ik sowieso al niets meer mee deed. Behalve 1 ding:mijn beugeltje. Dat was zeker iets belangrijks (niet voor mij, wel voor mijn tanden). En het beste van al: ik kon het gemakkelijk 10 jaar missen. Toch heb ik met de wijsheid van een 11 jarige, maar vooral met een zeker vermoeden dat mijn moeder helemaal niet zo enthousiast zou reageren, besloten de beugel braafjes te blijven dragen.

De tijdscapsule is er uiteindelijk nooit gekomen. Per slot van rekening is het voor een prille tiener een ondraaglijke gedachte dat je zou moeten wachten tot je bijna oud bent!10 jaar is op die leeftijd onvoorstelbaar lang. Bovendien ben ik er zeker van dat als ik toch een tijdscapsule had begraven ik die binnen de maand weer opgegraven had. Geen tijdscapsule dus, geen blik met verbazende of ontroerende inhoud, geen verrassingen ... . Spijtig, ik heb meer dan eens gewenst dat ik toentertijd wél wat 'kinderdingen' had verborgen. Desnoods mijn beugel!

En dan, 2 maanden geleden,onthult zich voor mijn neus een verrassing van formaat! Toch een tijdscapsule! En wat voor één ... . Mijn oude slaapkamertje dat nu al jaren dienst doet als verzamelplaats van nuttige en minder nuttige zaken, met andere woorden 'de bergruimte', had dringend nood aan een opkuis en een nieuw papiertje tegen de muur. Oude rommel buiten en het oude behang eraf. Achter een flard lichtblauw papier verschijnt op de gyproc muur een rode wasco streep én die streep blijkt door te lopen achter het volgende repeltje oude behang! Vol ongeduld scheur ik strook na strook van de muur tot mijn hart een luchtsprongetje maakt van blije verrassing. Op kleine mensjeshoogte prijkt een rood huis (met puntdak) en daarnaast een reusachtige knalgele bloem in een bloempot.

Ik ben verrast, vertederd en verbaasd. Het besef dat ik dit 27 jaar geleden als kleine meid op de toen nog onbeplakte muren heb getekend maakt me zelfs kinderlijk vrolijk! Dit is dan ook een tijdscapsule van formaat, hier kan geen blikken trommeltje tegenop ... . En wat nog beter is, deze tijdscapsule blijft bestaan.

Ondertussen hangt er nieuw behang tegen de muur, de tijdscapsule is opnieuw verborgen. Voor hoelang deze keer?

Misschien laat ik dat wel afhangen van de kwaliteit van dit nieuwe behangpapier.

Barbara
Tijdschirft VLFP nr 74 - augustus 2008