VLFP werkt samen met:
VLFP LEDEN LOGIN
| Vakjes en hokjes |
 |
 |
 |
|
Hallo, ik ben Barbara en voortaan verzorg ik deze nieuwe rubriek. Een tijdje geleden hoorde ik een vrouw vertellen dat ze zo’n hekel had aan mensen die alles en iedereen in een vakje stoppen. “Ik ben echt wel meer dan alleen maar een gescheiden, werkloze vrouw met drie jonge kinderen!”, zei ze. “Ik hou nog steeds van hardlopen, koken en poëzie. Toen ik mijn toenmalige echtgenoot zei dat hij ‘kon vertrekken’ en ik niet zo heel veel later mijn toenmalige baas diezelfde woorden hoorde zeggen – maar dan tegen mij - stond mijn wereld wel even op z’n kop. Maar dat deed me echt niet plots veranderen in een hulpeloze, uitgebluste moeder zonder hobby’s of interesses!” besloot ze nogal strijdvaardig. Tja, dat hokjes en vakjes denken, het is inderdaad niet aangenaam. Het kan heel beperkend werken. Toch denk ik dat het iets heel menselijk is. Zo hebben we van kindsbeen af massa’s innerlijke lijstjes gemaakt en ontelbare etiketjes geplakt. Op een pot kokend water hebben we als kind het etiket ‘gevaarlijk’ geplakt, maar het warme badje ’s avonds paste perfect in de vakjes ‘veilig’ en ‘leuk’. Zolang de zeep niet in onze oogjes prikte natuurlijk, want dat was dan weer helemaal ‘niet leuk’. Ook als volwassenen blijven we onze vakjes en hokjes gebruiken. We passen ze wel aan, hergroeperen ze en soms blijkt zo’n vakje ook totaal achterhaald. We hebben ze nodig om ook voor onszelf duidelijk te maken wie we zijn, wat onze talenten zijn en welke onze gebreken, waar we van houden en welke dingen we liever niet hebben. Hier is een greep uit mijn vakjes. Ik ben 32, ik hou van lezen, lachen, van zonnig weer en lekker eten. Ik heb fibromyalgie en CVS. Ik heb groene vingers maar van computers snap ik maar weinig. Mijn vakjes zijn misschien voor een stukje hetzelfde als de jouwe, maar voor de rest liggen ze misschien mijlenver uiteen. Dat kan lastig zijn, soms zelfs erg moeilijk, maar het kan ook boeiend zijn en verrijkend. Je hoeft enkel maar bereid te zijn buiten jouw eigen vakjes te kijken. Dan blijkt die trage, verstrooide collega met dat rare syndroom ‘fibromyalgie’ toch niet zo lui en karakterloos als je eerst wel dacht! Ach, die vakjes! Ze kunnen ook wel gewoon amusant zijn. Wie kent die ‘testen’ in tijdschriften niet waar je van het aantal aangekruiste vakjes kan afleiden of je nu van het passionele dan wel het koele kikkertype bent. We zijn toch rare wezens, denk ik soms. Misschien is het allemaal wel heel simpel, maar maken wij het toch soms zo verdraaid moeilijk… Weet je waar ik van hou? Ik hou van die speciale cijferpuzzels, die sudoku’s . Gewoon blijven zoeken tot elk vakje is ingevuld. Het leuke eraan is dat er maar één mogelijke oplossing is. Zalig! Barbara Tijdschirft VLFP nr 67 - november 2006 |