VLFP werkt samen met:
VLFP LEDEN LOGIN
| Turbo Fibro |
 |
 |
 |
|
Ik hoor van lotgenoten de verhalen over hun pijn, hun twijfel, de scheuren in de relaties met geliefden, vrienden, familie. Door de fibro weggetrokken worden uit je werkomgeving, weg van je collega’s, verlies van partner, werk, inkomen, maar bovenal van een brede schouder, zelfrespect, zelfvertrouwen, zekerheid, de grond van onder je voeten. Vroeger gleden de tekstjes over fibromyalgie zomaar uit mijn vingers, want er was zoveel dat ik moest leren. Leren aanvaarden in de eerste plaats, elke minuut van elke dag, in elke beweging. Afscheid nemen van mijn oude ik, van mijn partner, van mijn carrière. Er was een tijd dat ik dacht dat ik echt niet meer verder wou, en al zeker niet met dit pijnlijke beest in mijn lijf. Zoveel dagen dat ik huilde van de pijn ik weet niet meer waar het meest: in mijn lijf of in mijn hart. Ik klampte me vast aan mijn dagboek. Schreef alles op wat dat eerste jaar gebeurde: een dagboek van pijn. Ik hield me vast aan verhalen van lotgenoten, ik was niet alleen. Lieve lotgenoten, Nu zijn er dagen dat ik niet eens aan mijn fibro denk, misschien zelfs wéken, ik weet het niet. Alles is veranderd. Ik ben het keerpunt voorbij. Niet genezen, neen. Als ik dat zeg, denk ik aan de specialiste die de diagnose telde. Ze zei het me bij het eerste bezoek al. “Mevrouw, pas als u heel uw leven wil omkeren, kan u beter worden. Niet genezen.” Toen drong het niet tot me door wat ze zei. Nu weet ik dat ze gelijk had. En kijk ! Ik ben weer aan de slag. En hoe ! Alleen rechtop gebleven. Een huis verbouwd, met mijn twee linkerhanden, maar wel zélf gedaan. Een nieuwe zaak opgestart, de sprong opnieuw gewaagd. Mijn hele leven dat zo kort geleden nog aan scherven lag, her - opgebouwd. Ik en mijn fibromyalgie. Het kan dus. Hoe lang ik niet door mijn fibro geleefd zal worden, weet ik niet Misschien lukt het wel voor altijd zo, misschien ook niet. Maar ik heb in elk geval weer de energie gevonden die ik zo lang kwijt was. Een balans gevonden tussen mijn lijf en het leven Een vrede gevonden in wie ik ben. En ik ga ervoor. Ik was eventjes de draad kwijt, eventjes het vertrouwen verloren, maar nu ben ik terug. Niet mijn oude ik, hoor, geen Turbo-Trien meer, maar mijn nieuwe ik, ..... de Fibro-Trien. Katrien Tijdschrift VLFP nr 67 - november 2006 |