Toen ik daarnet nog naar een blanco scherm zat te staren, genoot ik stilletjes van de eerste zonnestralen die zachtjes door het raam komen binnenvallen. Ik geniet van de warme gloed op mijn armen, en zou nu best wel een dutje willen doen - veilig achter glas, met de zon heerlijk op mijn rug of hals ofzo.  Toch durf ik er nog niet op vertrouwen : zal de zon wel blijven schijnen ? Want het klimaat is toch echt helemaal de kluts kwijt?? 

Gelukkig staat de krant er vol van, hoor je er elke dag over op de radio, weten politici eindelijk dat het menens is ! Nu wordt het toch tijd dat er ook écht iets gebeurt om de enorme schade te beperken.  Kyoto normen zijn een slechte grap als je bedenkt hoeveel méér nodig is om onze planeet te redden, en onze kinderen en kleinkinderen nog een toekomst te geven. 

Ik keer met mijn gedachten terug naar het scherm - en bedenk dat wij met onze fibro misschien wel te vergelijken zijn met het klimaat. Ons lijf én onze geest zijn de kluts kwijt. Zolang hebben we verwacht dat we dubbele shifts konden draaien, zonder pardon veel te lang in het rood gegaan, fysiek of mentaal - dat is aan elk van ons om uit te zoeken.

En nu we een serieus gat in onze persoonlijke ozonlaag hebben, hebben we onze eigen Kyoto-normen nodig : leren leven met niet te herstellen schade, leren rusten, elk dieptepuntje uit onze geschiedenis durven opdiepen en verwerken, een nieuw leven opstarten dat helemaal anders moet zijn dan het vorige,.... en op geen enkel moment de moed verliezen om dit ook nog allemaal te realiseren. Het is een lange, eenzame strijd. Ik voer hem nu bijna 5 jaar. Met vallen en opstaan. Met hoogtes en laagtes. Met enkele zware verliezen, en hier en daar met een mooie winst.

Fibromyalgie heeft me - zo dacht ik eerst - veel ontnomen. Mijn vrijheid en carrière, een stuk van mezelf en mijn gezin. Een deel van mijn “zijn”. Ik stelde iedereen behalve mezelf verantwoordelijk. Toch weet ik nu beter. Door te graven en te blijven graven, door te geloven en te blijven geloven, ben ik nu weer op het juiste pad : voorwaarts.

Mijn ozonlaag blijft beschadigd. Ik kan de klok niet terugdraaien. Er is alleen de weg voor me - en die is nog lang, maar beloftevol.

Katrien

Tijdschrift VLFP nr 69 -  mei 2007