Mijn ouders kwamen me helpen met iets wat ik al veel te lang had uitgesteld - kuisen. Nu zijn mijn vader en moeder nogal gierig, dus toen ik aanbood schoonmaakmiddelen te kopen, zeiden ze: `Laat maar. Alles wat we nodig hebben is er. Waar is de azijn?' 'Hier,' zei ik, terwijl ik kwam aanzetten met de 12 jaar op vat gerijpte balsamico. Mijn moeder duwde me opzij en pakte de gewone witte azijn uit het keukenkastje. Ik moest haar vooral niet in de weg lopen.

Terwijl ik een witte boterham met mayonaise en ham zat te eten, zag ik hoe ze een vlek in het tapijt te lijf ging met de azijn. Dat vond ik al merkwaardig, maar ik keek nog vreemder op toen ze aan mijn boeken begon te snuffelen. Bij een trok ze afkeurend haar neus op, nam het uit de kast, liep ermee naar de keuken en legde het in de diepvriezer. 
 ‘Dat maakt wel even korte metten met die muffe lucht,' zei ze. Ik knikte niet-begrijpend. `He, daar liggen glasscherven. Heb jij iets laten vallen?' Mijn moeder griste de boterham uit mijn handen, gooide de ham naar de hond, smeerde de mayonaise in mijn haar en begon de scherven op te nemen met de verse boterham.
`He!' protesteerde ik.
'Mayonaise is goed voor je haar,' zei ze. `En kleine glasscherfjes kun je makkelijk opnemen met vers witbrood.'
Mijn moeder was gek geworden; ik moest mijn vader op de hoogte stellen. Ik trof hem aan in de tuin, waar hij in een plantenspuit 30 milliliter wodka stond te mengen met wat vloeibaar afwasmiddel en twee kopjes water.
'1k ga je onkruid bestrijden,' zei hij, toen hij mijn verblufte blik opving.
`Met wodka?'
`Breng dit op een zonnige dag aan. Het onkruid gaat er niet dood van, maar het droogt wel uit door de alcohol.' Pufff, pufff.
'Dat is mijn dure Grey Goose!' Het kon hem niet schelen.
Ik vroeg me af of iedereen soms gek was geworden en liep terug naar binnen, waar mijn moeder mijn schoenen stond te poetsen met bananenschillen.
`Mama, wat ben je nu weer aan...' Boem! Ik was uitgegleden over een bananenschil. `Auw, mijn rug...'
'Verroer je niet,' riep ze. `Ik ga de marinade even halen!'
Maar eerst trok ze mijn schoen uit, greep mijn sok en verdween in de keuken. Ze kwam terug met de marinade en wreef die op de pijnlijke plek. Vervolgens drapeerde ze mijn sok, die ze had gevuld met gedroogde bonen en 30 seconden in de microgolfoven had gelegd, op de marinade.
Voor ik de kans had gekregen het alarmnummer te bellen, gebeurde er iets wonderlijks - de pijn nam af! De enzymen in de marinade verzachtten de pijn in mijn spieren. En de sok met bonen werkte als een warm kompres.
Plotseling zag ik de dingen in een ander daglicht. Mijn schoenen waren proper en blonken. De vlek in het tapijt was verdwenen. In de tuin stond mijn vader zijn werk te bewonderen: verschrompeld onkruid.
Mijn ouders hadden gelijk. We hoeven niet altijd speciale schoonmaakmiddelen te kopen of dure brouwsels vol chemicaliën. Veel van de zaken die we nodig hebben om het huis proper te houden, dingen te repareren of een pijnlijke rug te behandelen staan gewoon in de kast.

Mijn moeder maakte die avond een grote salade. 'Maar eerst,' zei ze, 'moet de sla nog in de wasmachine.'
`He?!' *

*Stop twee kussenslopen in elkaar; doe er de gewassen sla in; bind beide slopen dicht met een touwtje en stop ze in de wasmachine, met een handdoek voor de balans. Zet de wasmachine op centrifugeren en u hebt haar daarmee in een enorme slacentrifuge veranderd.

Auteur: Andy Simmons
Bron: Readers Digest 

Tijdschift VLFP nr 73 – mei 2008